كه مصداق زمين است ؛ مانند چوب‌ها ، برگ‌ها و ليف خرما « 1 » سجده مىكنند ، بدون اينكه تفاوتى ، ميان آنها قائل باشند . تا اينجا نيز در كاركرد شيعه ، مطلبى كه موجب توبيخ و شماتت آنان گردد ، ديده نمىشود ، جز اينكه شيعيان با ديگران در مفهوم « زمين » ، اختلاف نظر دارند « 2 » ؛ ديگران ، سجده كردن بر هر چيزى را جايز مىدانند ، درحالى كه شيعيان ، سجده كردن بر فرش‌ها ، پارچه‌ها ، لباس‌ها ، مواد معدنى از قبيل آهن و مس و طلا و نقره ، و نيز سنگ‌ها « 3 » ، مثل مرمر و گرانيت و همچنين خاك پخته شده با آتش ( آجر ) و محصولات كشاورزى و ميوه‌ها و خوردنىهاى آدمى ، مانند حبوبات وگوشت‌ها و بالاخره سجده كردن برچرك‌ها و امثال آن را ، روا نمىشمارند ، چه اينكه واژه زمين در عرف مردم و در فرهنگ لغت ، بر آنها اطلاق نمىشود . اكنون قضاوت كنيد كه كدام فرقه - شيعه يا سنى - ، به حقيقت و واقعيت نزديك‌تر است ؟ ! دو - اختلاف نظر شيعه و اهل سنّت در پاكى زمين و سجده‌گاه دومين اختلاف نظر شيعه و اهل سنّت ، درباره سجده‌گاه يا محلّ سجده است . ديدگاه شيعه در اين خصوص اين است كه محلّ سجدهء انسان نمازگزار ، بايد پاك و پاكيزه باشد و در حديث شريف « جُعِلَتْ لِىَ ألأَرْضُ مَسْجِداً و طهوراً » ؛ « زمين براى من ، سجدگاه و پاك‌كننده ، قرار داده شده است . » از يك سو ، واژه « مسجد » و از جانب ديگر ، واژه « طهور » به عنوان صفت زمين بر اين مدّعا دلالت دارد . حال آنكه ديگران ، پاكى محلّ ايستادن نمازگزار را لازم مىشمارند ؛ امّا با كدامين قرينه و شاهد ؟

--> ( 1 ) . موارد ذكر شده مصداق زمين نيستند ، بلكه مصداق روييدنىهاى غير خوراكى و غير پوشيدنى هستند . ( 2 ) . در اين مطلب هم اتفاق نظر دارند مشكل در جاى ديگر است كه نويسنده نتوانستند به آن دست يابند . ( 3 ) . در اين باره ر . ك : پاورقى ص 154 همين كتاب .